خیلی وقت بود که کتاب نخونده بودم…به پدر گفتم یه کتابی داشتی به نام دلِ سگ کجاست؟گفت همون که بلگاکف نوشته؟گفتم فکر کنم تورگینف نوشته.گفت نه بولگاکف نوشته مثه مرشد و مارگاریتا.گفتم حالا کجاست؟گفت برو تو کارتن هایی که تو اتاقت هست بگرد.اومدم تو اتاق شروع کردم یکی یکی کارتن ها رو باز کردن.کارتن اول نبود.تو کارتن دوم کتاب ثریا در اغما اسماعیل فصیح رو دیدم که تازه فوت شده.روحش شاد…یه کتابی بود با صفحات کاهی(اکثر کتابای قدیمی پدر صفحاتش کاهی هست) و از هم جدا شده.مصاحبه با تاریخ و نامه به کودکی که هرگز متولد نشد از اوریانا فلاچی هم بود.رفتم سر کارتن سوم…پدر اومد داخل گفت تو همین هست و در عرض 15 ثانیه پیداش کرد گفت بیا.من داشتم یه کتاب از آنتوان چخوف رو نگاه می کردم…یعنی گزیده ای از کارهاش هست که تو یه کتاب جمع شده.داشتم کتاب رو نگاه می کردم که صدایی گفت کتابا رو بذار تو کارتن ببر بذار سر جاشون…پدر بود.شروع کردم به جمع کردن کتابا…باید این کتابا رو یکی بیاد ببره بازم صدای پدر هست.گفتم نه من هنوز خیلیاشو نخوندم.یادمه یه بار بهش گفتم من فقط از ارث کتابخونه رو میخوام با این کتابا…اولین رمانی که خوندم همین مرشد و مارگاریتا از میخائیل بولگاکف بود.تازه فیلم گاهی به آسمان نگاه کن از کمال تبریزی رو دیده بودم.آخرش نوشته بود با برداشتی آزاد از رمان مرشد و مارگاریتا(نقل به مضمون).خیلی کتاب قشنگی بود ، ریتم جذابی داشت و تا آخرش به هم پیوستگی خوبی داشت.بعدش خاطرات خانه اموات از داستایوسکی رو خوندم.ترسیم چهره یک زندانی تنها با انجیل مقدس!…شاهکار نوشته ی امیل زولای فرانسوی قصه یک نقاش شکست خورده که آخرش خود کشی کرد سومین رمان بود.آس و پاس های جرج اورول داستان ظرفشوی مستی که زندگی فلاکت بارش خیلی زیبا بود این کتاب بعدی بود تا رفتم سراغ کتاب زندگی و مرگ لنین نوشته رابرت پاین.هم رمان بود هم تاریخی!این رو که خوندم پست انقلابیون در وبلاگم رو نوشتم.آخرین کتابی که خونده بودم تهوع اثر ژان پل سارتر بود نهایت روزمرگی شاید شبیه زندگی خودم…این قدر حس تهوع رو در آدم به وجود می آورد که تا وسطاش خوندم واسه سه ماه گذاشتمش کنار بعد تو سه شب تمومش کردم.تهوع درباره یه پژوهشگر تنها که همیشه دچار روزمرگی هست و این روزمرگی مدام حالت تهوع رو بهش القا میکنه.حالا میخوام شروع کنم دوباره به خوندن این بار با دلِ سگ.
